Ervaringen

Malin

“Toen is mijn leven veranderd…”

Mijn naam is Malin en ik ben 29 jaar oud en ik ben opgegroeid in Zweden. Ik ben geadopteerd vanuit het kindertehuis “Los Pisingos” in Bogotá in 1988. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar mijn geboorteland en naar min biologische familie.

Dus toen ik 27 was, nam ik contact op met Colombia Tu País. Toen is mijn leven veranderd. Hun houding en begrip was ongelooflijk. Ik was nieuwsgierig, maar ook doodsbang tegelijk, dus Gyna hield de hele weg mijn hand vast.

Als binnen een paar maanden werd mijn familie gevonden en ik ga naar Colombia om ze te zien, geweldig! Ik ben Colombia Tu Pais eeuwig dankbaar voor hun hulp en begeleiding.

malin_hernandez@msn.com

Jessica

“Ik was enorm verrast…”

Via google ben ik op de website van www.colombiatupais.com terecht gekomen.Ik was gelijk enthousiast, en heb eerst contact gehad met Adry Hagenbeek, zij vertelde mij hoe deze website tot stand is gekomen, en welke rol Gyna vervuld.

Ik was op dat moment 5 maanden zwanger en vroeg mij wel af of het verstandig zou zijn op dit moment mijn roots te gaan zoeken. Ik had een goed gevoel na de gesprekken die met Adry had, dus besloot er voor te gaan. Ik heb mijn geboortepapieren digitaal naar Gyna verstuurd en al binnen een aantal weken was er resultaat. Ik heb Gyna gebeld en zij vertelde mij dat ze mijn moeder had gevonden. Ik was enorm verrast dat het zo snel gegaan is.

Toen is alles heel snel gegaan, ik ontving foto’s en informatie, ook over andere familieleden.Het heeft heel veel indruk op mij gemaakt, en ik heb het er ook wel moeilijk mee gehad, om alles te kunnen bevatten; juist omdat het zo snel ging.

Ik ben heel blij dat Gyna ook na de zoektocht altijd reageert op mijn mailtjes, en voor mij klaar staat als ik vragen heb.Het contact dat ik nu heb is uitsluitend via de mail, in de toekomst zit een bezoek aan Colombia er zeker aan te komen.Ik adviseer iedereen die geadopteerd is, en zijn/haar roots wil zoeken of nog twijfelt contact op te nemen met Adry en Gyna; zij kunnen je veel informatie geven, en zijn persoonlijk betrokken bij jouw verhaal.

j.p.vandenhorn@gmail.com

Andres

“Het vervult mijn hart met geluk…”

Gedreven en opgewekt wanneer zij begint, Passie in wat zij doet, nooit meer stoppen tot het doel is behaald. Wanneer zij naast je staat zie je een goedlachse vriendin, wanneer zij informatie van een instantie nodigt heeft, past haar persoonlijkheid zich aan op de situatie. Wie kan er nou nee zeggen tegen Gyna? Ook haar wederhelft Diego, een prachtige open persoonlijkheid die direct gevoelsmatig dicht bij je komt staan om samen tot een zo goed mogelijk resultaat te komen. Hij is grappig, vriendelijk en wanneer het erop aan moet komen, erg zakelijk ziet hij niets anders meer dan het doel voor ogen; vinden.

Wanneer je me vraagt waar ik nou echt van heb genoten. Van heel veel dingen! De geur van Colombia, de mensen, het eten, de spanning die de zoektocht heeft gebracht, maar vooral ook van Diego en Gyna. Het was mooi om te zien hoe dit koppel. Het was mooi om te zien hoe dit koppel een zo prachtig team vormen in zowel de liefde als op zakelijk gebied. Volledig op elkaar ingespeeld en eerlijk naar elkaar. Mocht ik in de toekomst nog eens ergens naar opzoek gaan, schakel ik dit team weer in! Ik heb mijn toekomst eerder in hun handen gelegd en zou ik het zo nog een keer doen.

Ik ben inmiddels drie keer naar Colombia gegaan om te zoeken naar mijn biologische moeder. Ik ben elk jaar een stapje dichterbij het einddoel gekomen. Wat een avontuur heb ik meegemaakt daar in dat prachtige land. Dit uiteraard mede door Gyna en haar onverschrokkenheid. Een niet coöperatieve medewerker van Bienestar, een moeilijk te doordringen omgeving of een gevaarlijke wijk, haar onverschrokkenheid brengt haar altijd verder en op het juiste spoor. Het laatste jaar was een prachtig jaar. Ik had mezelf ten doel gesteld dat ik in de krant zou staan , op de radio zou zijn te horen en op televisie te zien zou zijn. Diego heeft dit alles voor elkaar gekregen met Gyna die hem uiteraard altijd tips bleef influisteren. Ik stond met mijn verhaal prachtig in de krant en was met mijn gebrekkige Spaans keurig op de radio te horen. Ik was ook nog op nationale televisie geweest maar op het moment van de opname had ik mijn moeder al gevonden. Ik mag wel concluderen dat Diego en Gyna deuren openen die anders gesloten zouden blijven.

21 mei 2006 ben ik begonnen met mijn zoektocht in samenwerking met Gyna. Precies 5 jaar later, maar dan ook precies vijf jaar later zou ik in Colombia arriveren om de zoektocht positief af te sluiten. Dit is nou precies waar ik het over heb. Vijf jaar na de aftrap hebben we haar gevonden. In de tussentijd hebben we veel mooie momenten gehad maar ook moeilijke momenten. Momenten dat je denkt moeten we hier nog mee door gaan? Op dit soort momenten speelt doorzettingsvermogen een cruciale rol. Ik heb het en Gyna heeft deze eigenschap ook. Waar iemand anders de handdoek in de ring had gegooid , is Gyna doorgegaan. En wat een resultaat! Een prachtige moeder, een leuke en vriendelijke zus en een schattig broertje.

Gyna en Diego, mag ik jullie van harte bedanken voor het cadeautje dat jullie mij hebben gegeven. Het vervult mijn hart met geluk. Wat mij nog veel blijder maakt is dat jullie hier mee door gaan en mensen blij blijven maken, families blijven herenigen. Jullie hebben mij niet alleen erg blij gemaakt, maar hebben mijn moeders leven geraakt en daar een positieve draai aan gegeven. Ik hoor bijna wekelijks van haar hoe positief haar leven nu is sinds ik terug in haar leven ben. Haar vrienden herkennen haar niet meer terug. De last is van haar schouders en nu kan zij weer leven. Dus ook even een bedankje van haar. Mijn zusje droomde altijd van een oudere broer, iemand die zij om een goede raad kon vragen, deze heeft zij nu…

Ik kan een boek schrijven met zaken die ik met jullie heb meegemaakt maar ik moet het kort houden. Diego & Gyna… Bedankt voor alles! Jullie hebben geen idee!

andreskleverlaan@hotmail.com

Danilo

“Echt ongelofelijk…”

Mijn naam is Danilo, en woonachtig in Utrecht. Inmiddels ben ik 28 jaar in Nederland, geboren in Bogota Colombia. Colombia is voor mij eigenlijk altijd een onbekend stukje roots geweest waar ik eigenlijk niet veel van afwist. Natuurlijk hebben mijn ouders me gelukkig wel vroeger verteld wat er precies is gebeurd en waarom ik eigelijk in Nederland woon en niet in Colombia, maar echt veel achtergrond informatie is er nooit geweest. De jaren gaan onbezorgd voorbij, je bent er als kind niet echt mee bezig, toch kan ik me wel goed herinneren, dat er bij mij wel altijd een bepaalde trots is geweest over het feit dat ik uit Colombia kom. Het enige wat ik van Colombia wist las ik in tijdschriften, kranten, of boeken.En daardoor werd het beeld wat ik kreeg van Colombia toch een beetje negatief.

Colombia was en is vaak in negatief in het nieuws, dat is eigelijk erg jammer, als je nagaat dat eigelijk maar 2 %van de bevolking bezig is met rare en vervelende dingen.

Maar ja namate ik ouder werd, bleek ik steeds meer intresse te krijgen in mijn achtergrond. Op wie lijk ik eigelijk, zou mijn moeder nog leven, en maken ze het goed?? Al die vragen en nog veel meer zaten al zo lang in mijn hoofd. Toen ik een jaar of 20 was heb ik de eerste poging gedaan om wat meer van mijn roots te weten te komen. Ik heb een brief via wereld kinderen naar Cran (kindertehuis) gestuurd, om te vragen of ze eventueel nog meer informatie hadden over mijn moeder. Helaas bleken ze niet over meer informatie te beschikken dan ik zelf al wist. Een jaar later heb ik het eens geprobeerd bij het programma van de KRO “Spoorloos”.Ik kreeg netjes een bevestiging van hen, dat ze mijn brief in ontvangst hadden genomen. Al was het afvragen hoe lang het ging duren.

Jaren gingen voorbij, tot mijn broer naar Amsterdam is vertrokken om daar te gaan wonen.Hij kwam in contact met Adry van de stichting Colombiatupais. Na wat heen en weer gemaild te hebben, heeft hij via Colombiatupais een roots aanvraag gedaan. Het was eigelijk heel makkelijk uitgelegd. Zorg dat al je papieren die je van je adoptie hebt opstuurt richting Gyna, een Colombiaanse dame die nauw samen werkt met Adry, om voor zoekende Colombiaanen hun roots te vinden. Zij is gevestigd in Bogota. Maar spreekt vloeiend Nederlands omdat ze een aantal jaren in Nederland heeft gestudeerd. Zo gezegt zo gedaan, mijn broer liet het me weten, en ik was toen ik het hoorde erg enthousiast. Het eerste contact met Adry was ergens in December. Ze legde alles nog eens uit, en ik had er echt een vertrouwd gevoel bij. En natuurlijk vond ik het voor mezelf nu echt wel eens tijd worden dat mijn onbeantwoorde vragen beantwoord werden. Natuurlijk kan het zijn dat je heel slecht nieuws krijgt, of nog erger. Maar je weet het nooit, voor mezelf had ik zou iets, ik wil het weten, positief of negatief, just wanna know!!!

Ik zocht mijn papieren bij elkaar, stuurde ze op. Soms belde ik met Adry om eens even de stand van zaken door te nemen. Langzamerhand kreeg ik ook steeds meer contact met Gyna, ze verteld me over haar werkwijze, en wat er allemaal moest gebeuren. Het was een spannende tijd.

Nog voor de zomer,ergens in Juni, kreeg ik s’avond rond 9 een telefoontje van Adry, met de vraag, als ik tijd had, of ik haar even zou willen bellen. Ik kon niet wachten, ik moest naar mijn werk, ik had nacht dienst. Dus ik had alle tijd om haar even te bellen. Rond een uur of 10 kreeg ik haar aan de lijn, ik kon aan haar stem horen dat ze nieuws had, hahaha ze begon met de zin “zit je goed, hou je vast Danilo. We hebben je moeder gevonden” Nou die momenten daarna kun je je wel een beetje voorstellen denk ik, ik was verbijsterd, zo snel allemaal. WOW. Echt ongelofelijk, nadat het nieuws een beetje tot me was doorgedrongen kreeg ik via Gyna een aantal foto’s toegestuurd van mijn moeder, halfzusjes, en half broer. Ik kan me nog herrineren dat ik ongeveer anderhalfuur nonstop naar de foto’s heb gekeken. Het was een onbeschrijvelijk gevoel wat ik toen meemaakte, na 27 jaar de eerste foto’s van mijn biologische zien. Echt ongelofelijk!!!!! Super mooi…Met geen pen te beschrijven..

Ik moet zeggen de stichting Colombia Tu Pais heeft het erg snel en netjes allemaal heeft uitgezocht, het is allemaal zo snel gegaan, nou moet ik wel zeggen dat ik alles mee had, in mijn geval waren gegevens ingevuld vroeger die bij velen ontbreken. Zo helaas ook bij mijn broer, die op dit moment nog niet veel verder komt met zijn roots verhaal. Ik hoop dat hij in de toekomst nog meer te weten komt over zijn biologische moeder.

Natuurlijk zijn we richting Colombia gegaan, eerst ik alleen,(door omstandigheden) Later met het hele gezin hier in Nederland. Ik vond het erg leuk om Gyna uit te nodigen om een avond te stappen met mij en mijn zusjes en broer. Het was een geslaagde avond en vond het mooi dat ze toch een kijkje kon nemen in het leven van de familie Valbuena /Torres. De eerste keer ben ik 2 weken gebleven, en het was net of je in een warmbad stapte. De tweede keer met mijn ouders en broer, zijn we een week in Bogota geweest, daarna doorgereist richting het Noorden, waar het klimaat wat aangenamer is. Beide keren echt onvergetelijk.

Het is jammer dat de wereld zo’n negatief beeld heeft van Colombia, het is namelijk een prachtig land waar zo veel te zien en te doen is. Ik heb me op beide reizen dan ook geen moment onveilig gevoeld. Het is echt een aanrader voor iedereen die toch eens een keer richting Colombia wil gaan reizen. En voor Gyna en Adry, bedankt voor jullie inzet, het is allemaal zo positief bevallen, echt super…Bedankt

millo_fitness@hotmail.com

Max

“De vriendschap en de intense begeleiding…”

Vanaf dat onze zoon Max een jaar of zes was had hij vragen over zijn afkomst en het hoe en waarom van zijn geadopteerd zijn. Maar we konden hem slecht helpen, omdat de enige informatie die wij hadden van zijn biologische moeder haar naam was en, bij benadering, haar leeftijd. En ondanks dat Max een gelukkige jeugd heeft gehad, met de normale ups en downs die iedereen in zijn jeugd beleeft, merkten we wel dat er een leegte was in zijn leven, die wij niet konden opvullen. Een ding hebben wij hem altijd beloofd: zodra hij 18 zou worden zouden we met het hele gezin naar Colombia gaan voor een rootsreis. Toen zijn 18de verjaardag en de reis dichterbij kwamen bleef Max vragen of wij dachten dat we zijn biologische moeder zouden vinden. En omdat we hem geen valse hoop wilden geven zeiden wij dan altijd, “nee, we denken het niet, maar we gaan er wel ons best voor doen”. Natuurlijk hadden we al maanden op het internet gezocht naar de naam van zijn Colombiaanse moeder en naar organisaties die ons konden helpen. Dom genoeg zochten we in het spaans en in het engels (omdat we in Canada wonen). Pas een week voor vertrek vonden we, in het nederlands!, de website van Colombia Tu Pais. We legden snel contact en Gyna is al wat voorwerk gaan doen, maar ze werkte tegelijkertijd met een andere familie, waar ze al langer contact mee had en die dus voor ging. “Maak je geen zorgen” zei Gyna echter, als ik niet met jullie mee kan reizen dan zal mijn vriend jullie wel begeleiden. Eerlijk gezegd (en daar schamen we ons nu voor) hadden wij onze bedenkingen. Ten slotte had Gyna veel ervaring, maar haar vriend…?

Eindelijk, na al die jaren wachten, vlogen we naar Colombia. We hadden graag gewild dat onze zoon en dochter, die niet geadopteerd zijn, zouden zien waar hun broertje vandaan kwam, maar helaas kon onze andere zoon door studie en werk niet mee, zodat we met zijn vieren waren. Zodra we in Colombia aankwamen en we Gyna en haar vriend Diego hadden ontmoet voelden we ons al een stuk zekerder. Vanaf het eerste contact klikte het enorm en voelden we ons volledig verzekerd van deskundige hulp. Alhoewel Gyna nog niets voor ons had gevonden zijn we met Diego op reis gegaan langs verschillende plekken waarvan wij wisten dat Max daar als baby was geweest. Diego en Gyna maakten voor ons indien nodig afspraken, zodat we niet voor niets ergens langs zouden gaan. Allereerst zijn we in Bogota naar het CRAN-kindertehuis gegaan, waar Max maar een dagje van zijn leven is geweest, namelijk om aan ons te worden overgedragen. De ontvangst daar was hartelijk en deskundig. De vaste psychologe van het kindertehuis heeft ons in haar kantoortje ontvangen en een dossier van Max geopend waarvan wij niet vermoedden dat ze dat daar zouden hebben. We hoopten natuurlijk op maar een ding en dat was aanvullende informatie over zijn biologische moeder. Helaas konden ze niets toevoegen aan wat we al wisten, maar het persoonlijke gesprek en de rondleiding maakten een hoop goed.

Daarna zijn we naar Max’ geboorteplaats in Villavicencio gereisd. We keken allemaal onze ogen uit. Wat een prachtig land, wat een armoede, wat een vriendelijke mensen! We merkten dat Max wat nerveuzer werd en we begrepen wat hij voelde: hier ergens, tussen al deze mensen, kon zijn moeder lopen! In Villlavicencio hebben we een dag of wat in een hotel geslapen, waarvanuit we onze zoektocht voortzetten, terwijl Gyna vanuit Bogota haar speurwerk verrichtte. We hebben er bij de plaatselijke kinderbescherming en bij het ziekenhuis waar Max is geboren alweer alle medewerking gekregen die we ons konden wensen. En een heel klein beetje meer informatie kregen we. Max’ moeder woonde in Acacias, in een plaatsje buiten Villavicencio, toen ze naar het ziekenhuis in Villavicencio kwam om verlost te worden. En in het ziekenhuis ging een geboorteregister voor ons open waaruit bleek dat Max op 16 mei was geboren en niet op de 10de mei en met een keizersnede ter wereld was gekomen. Het absolute hoogtepunt van ons bezoek aan Villavicencio was het bezoek aan het pleeggezin dat voor Max had gezorgd vanaf zijn geboorte totdat hij zes maanden oud was. Omdat we in het jaar dat we Max ophaalden ook een bezoekje hadden afgelegd aan dit gezin konden we ze met enige moeite weer terug vinden. In het straatje gekomen en na wat rondvragen vonden we het huis. Diego en Max liepen voorop en klopten aan. De deur werd opengedaan door een kleine, magere, oude man, die opkeek naar Max en met verbazing op zijn gezicht zei: “Juan Camilo!” Deze man had samen met zijn, inmiddels overleden vrouw, in veertien jaar 22 pleegkinderen verzorgd. Met veel liefde, dat bleek wel uit het feit dat ze van alle babietjes fotos hadden gemaakt en bewaard en uit het feit dat hij zich Max nog wist te herinneren. We hebben de middag doorgebracht met de pleegvader en zijn zoon, fotos bekijkend en herinneringen ophalend. Helemaal vol en warm van alle indrukken zijn we de volgende dag naar Acacias gereisd, ondertussen wel afsprekend met Max dat als we zijn familie niet zouden vinden tijdens deze rootsreis, we het toch als een hele positieve ervaring zouden zien en volgend jaar terug zouden gaan om verder te zoeken.

Als je op zo’n belangrijke missie bent en je hebt iemand bij je die zo verstandig is, begrijpend, tactvol, gezellig en ontzettend lief als Diego, dan weet je dat je het niet beter had kunnen treffen en dat, wat er ook op je pad gaat komen, de hele ervaring van de reis positief zal zijn. Diego was vanaf het begin een van ons en het feit dat hij vloeiend engels spreekt en Gyna vloeiend nederlands helpt natuurlijk enorm. Diego was van ’s ochtends vroeg tot bedtijd onze begeleider en onze tolk. Maar waar we ook vroegen in Acacias, bij het doopregister van de grootste kerk, het gemeentehuis, mensen op straat en zelfs door middel van een radio-omroep door Diego (!) nergens vonden we ook maar het kleinste spoortje van familie van Max. Toen ons verblijf in Acacias na een paar dagen ten einde was gekomen en we onze hoop voorzichtig aan het opgeven waren, toen gebeurde wat we nooit hadden durven hopen. Wij, vader, moeder, zoon Max en dochter zaten aan de ontbijttafel toen Diego bij ons kwam en zei “Hou je vast, want ik heb net met Gyna gebeld en zij heeft groot nieuws voor jullie. Max, ze heeft je moeder gevonden!” Hij wilde nog meer vertellen, maar dat kon even niet want we waren allemaal veel te emotioneel. Tranen kwamen los, we omhelzden elkaar en waren gewoon sprakeloos. Sommige mensen vinden pas na maanden speurwerk familie, sommigen na jaren en sommigen nooit. En bij ons lukte het Gyna is ruim twee weken. Voorzichtig vertelde Diego alles wat hij van Gyna had gehoord. Ze had twee vrouwen gevonden die aan het profiel (naam, leeftijd) voldeden en al snel was haar gebleken dat een daarvan Max’ biologische moeder was. En Max zou ook een zusje hebben. Diego had zelfs al gehoord dat het zusje Mayra zou heten of Natalia. Wij waren sprakeloos, want Max had al jaren gehoopt en zelfs gedacht dat hij een zusje zou hebben!

Gedurende de voorbereidingen van deze hele onderneming en tijdens de reis hadden wij, de adoptieouders, een beklemmende angst gehad: “Wat als we zijn moeder vonden, maar ze niets met Max te maken wilde hebben, wat als ze aan lager wal zou zijn geraakt, ziek zou zijn, of misschien wel overleden? Maar al die angsten werden in een keer uit ons leven weggeveegd. De Colombiaanse mama had, toen Gyna haar belde met het nieuws dat haar zoon naar haar zocht, meteen uitgeroepen dat ze hem wilde zien. Gyna moest haar beloven dat ze hem te zien zou krijgen!

Vanaf dit nieuws aan het ontbijt waren we in rep en roer. We moesten terug reizen naar Bogota en daarna weer naar het zuiden vliegen, want Max familie woont vlak bij Cali in de provincie Valle de Cauca. Vanaf dit goede nieuws is alles in een stroomversnelling gekomen. Positieve indrukken stapelden zich op in de volgende dagen. Gyna voegde zich in Bogota ook weer bij ons en vertelde ons alles wat ze te weten was gekomen. Max had niet een maar twee zusjes, Mayra van 14 en Natalia van 8! Een Colombiaanse oom van Max, waarbij Max’ moeder als kind was opgegroeid kwam halsoverkop naar Bogota gereisd om Max te ontmoeten, zijn vrouw reisde ondertussen 12 uur met een bus naar Max’ moeder. De ontmoeting met de oom was warm en hartelijk. Dat wij een heel klein mondje Spaans spreken en Max zich na anderhalf jaar intensieve spaanse lessen goed kon redden, kwam goed uit, want we hadden natuuurlijk heel wat te vragen. En natuurlijk waren Diego en Gyna er om voor ons te vertalen. De volgende dag reisden we naar het zuiden en overnachtten daar in een hotel. Van slapen kwam heel weinig, want de volgende dag zou de grote dag zijn. Na een ontbijt waarbij Max geen hap door zijn keel kon krijgen stapten we in twee taxis en reden naar het adres wat we hadden gekregen.

Een verslag als dit schrijven is eigenlijk onmogelijk, de emoties die we beleefden zijn met geen pen te beschrijven, evenmin als alle indrukken die we hebben opgedaan. Toen we aankwamen bij het adres en Max en zijn moeder elkaar in de armen vlogen en minuten lang elkaar snikkend vasthielden, hadden we alleen maar oog voor hen en zagen niet meteen dat het hele huis versierd was met slingers en balonnen. Twee tantes en twee beduusde zusjes en wij begroetten elkaar hartelijk terwijl Max en zijn Colombiaanse moeder elkaar bekeken, aanraakten, aaiden en huilden, huilden, huilden. Het duurde misschien wel een half uur of een uur eer we met elkaar konden praten. Arme Diego, die al die dagen al zo hard had moeten werken moest nu hele verhalen over en weer vertalen. Alle vragen die Max en wij hadden gehad konden worden beantwoord en ook zijn teruggevonden moeder had natuurlijk vragen. Was Max niet boos op haar dat hij geadopteerd was, wilden wij, zijn nieuwe ouders haar wel zien, vonden we haar geen slecht mens? Gelukkig konden we haar gerust stellen en kregen we een heel ontspannen contact met iedereen. De taart werd gegeten, cadeautjes die we hadden meegebracht werden uitgepakt en verhalen werden verteld.

Na deze grote dag hadden we nog maar twee dagen te besteden bij deze lieve mensen. Nog meer familie hebben we ontmoet, ooms, tantes, een oude oma. Een hele dag hebben we met zijn allen in het hotel bij het zwembad doorgebracht en een hele dag zijn we met de uitgebreide familie naar de dierentuin in Cali geweest. Genoten hebben we, van elkaar en van de nieuwe indrukken. Max was niet weg te slaan bij zijn zusjes en moeder. We maakten fotos van ze en genoten van de gelijkenissen. En we wisten dat er een einde aan de reis zou komen. De laatste dag in het zuiden hadden we het allemaal te kwaad. Nu hadden Max en zijn familie elkaar net terug en nu moesten ze alweer afscheid nemen. Maar Diego, onze eigen psycholoog, zei ‘Nee, dit is geen afscheid, dit is het begin. Het begin van een heel nieuw leven’. En hij had gelijk. Na nog een dag Bogota en innig afscheid van Diego en Gyna, zijn we intens gelukkig teruggereisd naar huis. Max heeft vanaf de allereerste dan contact gehouden. De telefoonrekeningen zijn daar getuige van. Maar hij had dan ook 18 jaar in te halen! Het contact is warm en hartelijk. Zijn Colombiaanse moeder is verstandig en lief. Ze wil dat Max lang door blijft leren om zo een voorbeeld te zijn voor zijn zusjes. En Max is gek op zijn zusjes. Er wordt hard gewerkt en gespaard en heel snel, waarschijnlijk in februari al, gaat Max terug.

Hoe zou ons avontuur eruit hebben gezien als we Gyna en Diego niet hadden gevonden? We waren zowiezo naar Colombia gegaan en, ondernemend als we zijn, hadden daar wel een hele reis ondernomen. We zouden officieele instanties hebben gezocht en de pleegvader hebben gevonden, maar nooit zouden we Max’ moeder hebben kunnen vinden. We zouden al heel snel op een dood spoor zijn gekomen. Maar dat we familie hebben gevonden dat is niet het enige waar we Gyna en Diego dankbaar voor zijn, hoewel dat natuurlijk wel het belangrijkste is. We zijn vooral ook ontzettend dankbaar voor de deskundigheid, het psychologisch inzicht, de vriendschap en de intense begeleiding. Deze mensen geven zoveel van zichzelf. Veel meer dan je zou durven vragen. Ook, onbetaalde, nazorg bieden ze. Diego en Gyna hebben allebei nog met Max ge-emaild en hem adviezen gegeven en belangstelling getoond.

We zullen ze nooit genoeg kunnen bedanken!

hilbroere@hotmail.com

Robert

“Dat heeft onze familiebanden zeer gesterkt…”

Mijn ervaring met Colombia Tu País was zo positief dat ik besloot om een ​​brief te schrijven over mijn verhaal met Gyna Hernandez en haar man Diego, zodat gezinnen die overwegen om CTP in te schakelen om zich te verenigen met hun biologische families, over mijn ervaring kunnen lezen.

Ik ben de adoptievader van twee tienerdochters van 15 en 16 jaar, beiden afkomstig uit Colombia. We hebben onze jongste dochter (ik noem haar Pilar) twee jaar geleden, toen ze 13 was, geadopteerd. Onze oudste dochter (ik noem haar Rosa) hebben we geadopteerd toen ze nog jong was.

Toen we twee jaar geleden naar Colombia afreisden om Pilar te adopteren, werd Rosa heel erg nieuwsgierig naar haar biologische ouders en ze wilde weten of ze broers en/of zussen had.  We vertelden haar dat we alles wat we in onze macht hadden zouden doen om haar te helpen haar familie te vinden. Ik belde een vriend in Colombia en vroeg hem of hij wist wie ons zou kunnen helpen met het vinden van Rosa’s biologische familie. Hij raadde ons Colombia Tu País aan. Ik vond de website, belde met Gyna en we zijn onze zoektocht gestart.

We gaven alle informatie die wij over Rosa’s biologische moeder hadden aan Gyna en al binnen een paar weken wist zij de biologische moeder, Rosa’s zus en een tante te vinden. Rosa’s eerste contact met hen was via internet en Skype. Rosa sprak met haar biologische moeder, haar broer, zus en haar tante via Skype en toen we elkaar ontmoetten hadden we tranen van vreugde en ongeloof. Het was geweldig!

Naar aanleiding van deze bijzondere ontmoeting, vroeg onze andere dochter, Pilar, ons of we haar konden helpen om haar broer te vinden. Ze had hem al vijf naar niet meer gezien en ze was erg bezorgd over zijn lot. Natuurlijk hebben we beloofd om haar te helpen en namen weer contact op met Gyna. Deze zoektocht was veel moeilijker omdat we maar weinig informatie aan Gyna konden geven. Het duurde dan ook vele maanden voordat we weer van Gyna hoorden, maar uiteindelijk berichtte ze ons met goed nieuws. Ze had Pilar’s grootouders van vaders kant, haar biologische vader, een tante en tot slot zelfs haar broer gevonden. We namen contact op met haar oma en tante via e-mail en we besloten om af te reizen naar Colombia naar hun beide geboortefamilies.  Het harde werk van Gyna had onze levens volledig veranderd. Gyna had ons voorzien van de namen, adressen en telefoonnummers van beide biologische families en beide families stonden open voor een persoonlijke ontmoeting.

We brachten een halve week door met Rosa’s familie en een halve week met de familie van Pilar. Het was een bijzondere tijd waarin veel tranen vloeiden van vreugde en verdriet. Onze dochters begrijpen dat ze nu twee families hebben waarmee ze zoveel contact kunnen onderhouden als ze willen. Het werk dat Gyna Hernandez doet is erg belangrijk. Ze is eerlijk en betrouwbaar. Ze heeft onze dochters geholpen om hun weer in contact te brengen met hun biologische families. Dat heeft onze familiebanden zeer gesterkt. Ik zal Gyna en CTP voor altijd dankbaar zijn voor het goede werk dat zij doen.

ramico@sbu.edu

Andre

“Ik was gelukkig,  sprakeloos…”

Als  kind had ik altijd al de behoefte om mijn geschiedenis in Colombia en alles  over mijn biologische moeder te weten te komen.

Mijn hele  leven al ben ik,  in verschillende situaties,  altijd triest geweest door het niets weten over mijn roots en door het feit dat ik niet weet op wie ik lijk.

In mijn late puberteit heb ik een paar kleine onderzoeken gedaan, maar nooit een echte poging om te zoeken, misschien was ik er niet klaar voor.

Vastberaden heb ik vorig jaar eindelijk de beslissing genomen om te zoeken naar mijn moeder en zus. Na een tijdje vond ik Colombia Tu Pais en ik aarzelde niet om hen om hulp te vragen en te mailen.

Gyna antwoordde mij zeer snel en was erg aardig, dat gaf me een goed gevoel  over de situatie. En na minder dan een maand vertelde ze me dat ze  mijn moeder en zus had gevonden en dat het hen goed ging. Ik was gelukkig,  sprakeloos. Ik wist niet wat ik moest doen, maar na een paar dagen heb ik contact met hen gezocht en vanaf die dag spreek ik ze elke dag.

Ik ben zo blij dat ik  contact heb opgenomen met Gyna en Colombia Tu Pais. Ik zou echt iedereen aanraden om hulp te vragen aan hen. U zult er geen spijt van krijgen.

johansson.andre@hotmail.com

Family Kwetters

“Het beeld wat je toch graag van je moeder wilt hebben…”

In januari 2005 reisden wij naar Cali voor de adoptie van onze Andres. Hij was 3,5 jaar oud toen hij bij ons kwam. Een jongetje die zich niet zo makkelijk uitte, maar bij wie na een aantal jaren toch wel regelmatig de vragen over zijn biologische moeder naar boven kwamen. Hij was toen een jaar of 8 en eerlijk gezegd, vonden we het nog wel erg jong om al naar een moeder in Colombia te gaan zoeken. Toen het leek alsof er steeds meer ‘innerlijke’ onrust bij hem ontstond, hebben we toch besloten op zoek te gaan naar zijn biologische moeder. Hij was op dat moment 9 jaar oud. We hebben het hem toen nog niet verteld, want stel je voor dat het op een teleurstelling zou uitlopen. Maar onze gedachte was wel: misschien heeft ze een moeilijk leven en is ze er straks niet meer ….. Dan hebben we misschien spijt dat we te lang hebben gewacht met de zoektocht.

En zo ging in het najaar van 2010 alle informatie die we hadden digitaal naar Gyna. Het was vervolgens een aantal maanden helemaal stil, waardoor we soms dachten: “zie je wel, het gaat vást niet lukken.” Maar in april 2011, op Goede Vrijdag (!), kwam het telefoontje van Adry: we hebben de biologische moeder van Andres gevonden! Samen met een halfbroer, twee halfzussen  en het zoontje van één van de zussen. Een geweldig moment!

Tranen over onze wangen….. Andres was op dat moment niet thuis, dus hij hoorde het verhaal in de auto, toen hij werd opgehaald van een vriendje. Hij keek er raar van op dat het mij zo emotioneel maakte. Hij leek het allemaal nog niet zo goed te kunnen plaatsen.

We gaven Gyna toestemming om naar Cali af te reizen, zodat ze de leefsituatie en het levensverhaal van de familie in kaart kon brengen. Een paar weken later, een dag vóór moederdag, kwamen de foto’s die Gyna had gemaakt, bij ons binnen. Nu had deze familie ook eindelijk ‘een gezicht’. Op moederdag kon Andres aan zijn familie in Nederland de foto laten zien van zijn Colombiaanse familie!! Hoe bijzonder is dat!

Er is door mij een mooi fotoboekje gemaakt van alle foto’s, waar hij altijd in kan kijken en wat hij op zijn eigen tijd ook aan anderen mag laten zien. Inmiddels is er via Facebook ook al contact geweest en hebben we elkaar ‘live’ gezien en (met hulp van een kennis uit Medellin) ook gesproken. Het lijkt allemaal nog maar amper tot Andres door te dringen, maar hij lijkt er wel een stuk rustiger van geworden. Zelfs toen hij voor het eerst zijn halfzus in beeld had gezien, sliep hij die nacht prima! Het ontbrekende stukje informatie en het beeld wat je toch graag van je moeder wilt hebben, hebben we hem dankzij CTP kunnen geven.

We kijken met een positief gevoel terug op deze zoektocht en zijn heel blij dat we met Colombia tu Pais in zee zijn gegaan! Het is een kwestie van tijd en dan zullen we ook voor onze dochter de zoektocht in gang gaan zetten…. Hartelijk dank Adry en Gyna

kwetters@ziggo.nl

Adriana

“Het is niet in woorden uit te drukken hoeveel het betekent…”

Adriana, 17 jaar oud, geboren in Bogota Colombia stelde al vragen over haar moeder sinds ze 4 jaar was. We konden haar ook niet meer vertellen dan datgene dat we in Fana, het kindertehuis gehoord hadden.

We zijn een paar jaar bezig geweest om mogelijkheden te zoeken om meer informatie over de Colombiaanse familie te weten te komen. Op deze manier kwamen we op de website van Colombia Tu Pais.

Ik, Adriana’s vader las veel verhalen van mensen die ervaring hadden met CTP en we besloten de kans te wagen. Nadat we de documenten naar Gyna hadden gestuurd duurde het maar 5 weken voordat we op zondagavond een telefoontje kregen van Adry.

De woensdag daarna ontvingen we een volledig rapport van Gyna met het adres, telefoonnummer en mail van Adriana’s zus. Sinds dat moment hebben we contact met Adriana’s moeder, broers en zussen! In de toekomst blijven we zeker contact houden en maken plannen wat we kunnen doen in Colombia, als we bij hen op bezoek gaan. Het is niet de vraag of we gaan, maar wanneer.

Een dezer dagen willen we gaan starten met de zoektocht voor onze jongste dochter, dan gaan we zeker weer gebruik maken van de diensten van Colombia Tu Pais.

Gyna en Adry , heel erg bedankt. Dit was niet mogelijk geweest zonder jullie twee. Het is niet in woorden uit te drukken hoeveel het betekent voor Adriana en haar moeder.

rvastenhout@kpnplanet.nl

Allison

“Je weet het nooit totdat je die sprong gaat wagen…”

Hallo iedereen! Mijn naam is Allison, ik ben 28 jaar oud en woon in de Verenigde Staten van Amerika, in de staat New York. Hier is een klein verhaal over mij,  mijn gedachten in de aanloop naar de zoektocht met ColombiaTuPais.
Zodra ik opgroeide vroeg ik me af wie mijn ouders waren, had ik broers en zussen? Waar waren zij? Wisten ze over mij? Zouden ze me zijn vergeten? Lijk ik op hen? Gelukkig had ik een liefdevol thuis met mijn geweldige adoptiemoeder. Vanwege mijn problemen als pre-puberteit en in mijn tienerjaren, heb ik zelfs niet echt op zoek willen gaan naar mijn biologische familie. Mijn adoptiemoeder gaf me een huis, liefde en nog veel meer. Na 10 jaar ontmoette ik een vriend op Facebook, ze vertelde me over hoeveel van ons, geadopteerden,  op zoek zijn . .. ik begon na te vragen en ik vond een heleboel mensen die vertelden over Gyna en Diego. Ze gaven mij het advies om hulp te vragen in mijn zoektocht naar mijn familie. Ik was niet helemaal zeker wat ik kon  verwachten, bang dat het voor mij een ​​afknapper zou kunnen worden. Ik was in voor iets, waarvan ik niet wist of ik er echt  klaar voor was. Het zou natuurlijk ook het begin kunnen zijn van een droom die uitkomt! Daarna heb ik contact opgenomen met  ColombiaTuPais. Ik had zoveel vragen,  ik kan het me niet eens allemaal herinneren, maar met  Gyna besprak ik alles. Daarna vroegen ze me om alle documenten op te sturen om te zien of er voldoende informatie was om aan de slag te gaan met mijn zoektocht. Dat heb ik gedaan.  Het ging goed !! .. Dus mijn hoop op een goede afloop groeide nog meer .. De zoektocht was begonnen en slechts 4 dagen nadat alles begon  herinner ik me dat ik een melding kreeg: ” Allison, kan je op skype komen? ”. Mijn hart begon te bonzen, ik zei ja, zonder te weten waarom of waarvoor, maar zij zeiden” We moeten op Skype praten ”  We hebben jouw biologische moeder gevonden” dat is het enige dat ik me, eerlijk gezegd, herinner.

Gyna en Diego zijn echt een inspirerende stel in Colombia, niet alleen voor mij, maar ook voor andere geadopteerden waarvoor ze werken.  Persoonlijk kan ik ze niet genoeg bedanken voor wat ze hebben gedaan voor mij. Ze waren  meer dan een  half uur op Skype om alles te vertellen  wat ze wisten over mijn moeder en familie. Ik ondekte dat ik 4 broers en zussen had en acht neven en nichten aan de kant van mijn moeder.  Nu, ongeveer een jaar later,  ben ik nog steeds in contact met hen, niet alleen met mijn broers en zussen en moeder, maar met de hele familie. Voor de tijd dat ik  op zoek ging  naar mijn moeder en familie, wist ik eerlijk gezegd niet  wat ik kon  verwachten of hoe het zou voelen, maar gelukkig heb ik in Gyna en Diego een gewillig gehoor gevonden. Zij hebben  zo veel geholpen!  Verwacht het ergste, hopen op het beste, en houd het geloof in de goede afloop! Je weet het nooit totdat je die sprong gaat wagen! Ik ben erg blij met het werk dat  ColombiaTuPais voor mij heeft gedaan en ik hoop dat je echt gaat  overwegen met dit geweldige stel aan het werk te gaan. God Bless (God zegene u) Hugs en kussen van een Colombiaanse! Omhelzingen en kussen van de ene naar de andere Colombiaanse!

ab.damay@yahoo.com