Ervaringen

Max

“De vriendschap en de intense begeleiding…”

Vanaf dat onze zoon Max een jaar of zes was had hij vragen over zijn afkomst en het hoe en waarom van zijn geadopteerd zijn. Maar we konden hem slecht helpen, omdat de enige informatie die wij hadden van zijn biologische moeder haar naam was en, bij benadering, haar leeftijd. En ondanks dat Max een gelukkige jeugd heeft gehad, met de normale ups en downs die iedereen in zijn jeugd beleeft, merkten we wel dat er een leegte was in zijn leven, die wij niet konden opvullen. Een ding hebben wij hem altijd beloofd: zodra hij 18 zou worden zouden we met het hele gezin naar Colombia gaan voor een rootsreis. Toen zijn 18de verjaardag en de reis dichterbij kwamen bleef Max vragen of wij dachten dat we zijn biologische moeder zouden vinden. En omdat we hem geen valse hoop wilden geven zeiden wij dan altijd, “nee, we denken het niet, maar we gaan er wel ons best voor doen”. Natuurlijk hadden we al maanden op het internet gezocht naar de naam van zijn Colombiaanse moeder en naar organisaties die ons konden helpen. Dom genoeg zochten we in het spaans en in het engels (omdat we in Canada wonen). Pas een week voor vertrek vonden we, in het nederlands!, de website van Colombia Tu Pais. We legden snel contact en Gyna is al wat voorwerk gaan doen, maar ze werkte tegelijkertijd met een andere familie, waar ze al langer contact mee had en die dus voor ging. “Maak je geen zorgen” zei Gyna echter, als ik niet met jullie mee kan reizen dan zal mijn vriend jullie wel begeleiden. Eerlijk gezegd (en daar schamen we ons nu voor) hadden wij onze bedenkingen. Ten slotte had Gyna veel ervaring, maar haar vriend…?

Eindelijk, na al die jaren wachten, vlogen we naar Colombia. We hadden graag gewild dat onze zoon en dochter, die niet geadopteerd zijn, zouden zien waar hun broertje vandaan kwam, maar helaas kon onze andere zoon door studie en werk niet mee, zodat we met zijn vieren waren. Zodra we in Colombia aankwamen en we Gyna en haar vriend Diego hadden ontmoet voelden we ons al een stuk zekerder. Vanaf het eerste contact klikte het enorm en voelden we ons volledig verzekerd van deskundige hulp. Alhoewel Gyna nog niets voor ons had gevonden zijn we met Diego op reis gegaan langs verschillende plekken waarvan wij wisten dat Max daar als baby was geweest. Diego en Gyna maakten voor ons indien nodig afspraken, zodat we niet voor niets ergens langs zouden gaan. Allereerst zijn we in Bogota naar het CRAN-kindertehuis gegaan, waar Max maar een dagje van zijn leven is geweest, namelijk om aan ons te worden overgedragen. De ontvangst daar was hartelijk en deskundig. De vaste psychologe van het kindertehuis heeft ons in haar kantoortje ontvangen en een dossier van Max geopend waarvan wij niet vermoedden dat ze dat daar zouden hebben. We hoopten natuurlijk op maar een ding en dat was aanvullende informatie over zijn biologische moeder. Helaas konden ze niets toevoegen aan wat we al wisten, maar het persoonlijke gesprek en de rondleiding maakten een hoop goed.

Daarna zijn we naar Max’ geboorteplaats in Villavicencio gereisd. We keken allemaal onze ogen uit. Wat een prachtig land, wat een armoede, wat een vriendelijke mensen! We merkten dat Max wat nerveuzer werd en we begrepen wat hij voelde: hier ergens, tussen al deze mensen, kon zijn moeder lopen! In Villlavicencio hebben we een dag of wat in een hotel geslapen, waarvanuit we onze zoektocht voortzetten, terwijl Gyna vanuit Bogota haar speurwerk verrichtte. We hebben er bij de plaatselijke kinderbescherming en bij het ziekenhuis waar Max is geboren alweer alle medewerking gekregen die we ons konden wensen. En een heel klein beetje meer informatie kregen we. Max’ moeder woonde in Acacias, in een plaatsje buiten Villavicencio, toen ze naar het ziekenhuis in Villavicencio kwam om verlost te worden. En in het ziekenhuis ging een geboorteregister voor ons open waaruit bleek dat Max op 16 mei was geboren en niet op de 10de mei en met een keizersnede ter wereld was gekomen. Het absolute hoogtepunt van ons bezoek aan Villavicencio was het bezoek aan het pleeggezin dat voor Max had gezorgd vanaf zijn geboorte totdat hij zes maanden oud was. Omdat we in het jaar dat we Max ophaalden ook een bezoekje hadden afgelegd aan dit gezin konden we ze met enige moeite weer terug vinden. In het straatje gekomen en na wat rondvragen vonden we het huis. Diego en Max liepen voorop en klopten aan. De deur werd opengedaan door een kleine, magere, oude man, die opkeek naar Max en met verbazing op zijn gezicht zei: “Juan Camilo!” Deze man had samen met zijn, inmiddels overleden vrouw, in veertien jaar 22 pleegkinderen verzorgd. Met veel liefde, dat bleek wel uit het feit dat ze van alle babietjes fotos hadden gemaakt en bewaard en uit het feit dat hij zich Max nog wist te herinneren. We hebben de middag doorgebracht met de pleegvader en zijn zoon, fotos bekijkend en herinneringen ophalend. Helemaal vol en warm van alle indrukken zijn we de volgende dag naar Acacias gereisd, ondertussen wel afsprekend met Max dat als we zijn familie niet zouden vinden tijdens deze rootsreis, we het toch als een hele positieve ervaring zouden zien en volgend jaar terug zouden gaan om verder te zoeken.

Als je op zo’n belangrijke missie bent en je hebt iemand bij je die zo verstandig is, begrijpend, tactvol, gezellig en ontzettend lief als Diego, dan weet je dat je het niet beter had kunnen treffen en dat, wat er ook op je pad gaat komen, de hele ervaring van de reis positief zal zijn. Diego was vanaf het begin een van ons en het feit dat hij vloeiend engels spreekt en Gyna vloeiend nederlands helpt natuurlijk enorm. Diego was van ’s ochtends vroeg tot bedtijd onze begeleider en onze tolk. Maar waar we ook vroegen in Acacias, bij het doopregister van de grootste kerk, het gemeentehuis, mensen op straat en zelfs door middel van een radio-omroep door Diego (!) nergens vonden we ook maar het kleinste spoortje van familie van Max. Toen ons verblijf in Acacias na een paar dagen ten einde was gekomen en we onze hoop voorzichtig aan het opgeven waren, toen gebeurde wat we nooit hadden durven hopen. Wij, vader, moeder, zoon Max en dochter zaten aan de ontbijttafel toen Diego bij ons kwam en zei “Hou je vast, want ik heb net met Gyna gebeld en zij heeft groot nieuws voor jullie. Max, ze heeft je moeder gevonden!” Hij wilde nog meer vertellen, maar dat kon even niet want we waren allemaal veel te emotioneel. Tranen kwamen los, we omhelzden elkaar en waren gewoon sprakeloos. Sommige mensen vinden pas na maanden speurwerk familie, sommigen na jaren en sommigen nooit. En bij ons lukte het Gyna is ruim twee weken. Voorzichtig vertelde Diego alles wat hij van Gyna had gehoord. Ze had twee vrouwen gevonden die aan het profiel (naam, leeftijd) voldeden en al snel was haar gebleken dat een daarvan Max’ biologische moeder was. En Max zou ook een zusje hebben. Diego had zelfs al gehoord dat het zusje Mayra zou heten of Natalia. Wij waren sprakeloos, want Max had al jaren gehoopt en zelfs gedacht dat hij een zusje zou hebben!

Gedurende de voorbereidingen van deze hele onderneming en tijdens de reis hadden wij, de adoptieouders, een beklemmende angst gehad: “Wat als we zijn moeder vonden, maar ze niets met Max te maken wilde hebben, wat als ze aan lager wal zou zijn geraakt, ziek zou zijn, of misschien wel overleden? Maar al die angsten werden in een keer uit ons leven weggeveegd. De Colombiaanse mama had, toen Gyna haar belde met het nieuws dat haar zoon naar haar zocht, meteen uitgeroepen dat ze hem wilde zien. Gyna moest haar beloven dat ze hem te zien zou krijgen!

Vanaf dit nieuws aan het ontbijt waren we in rep en roer. We moesten terug reizen naar Bogota en daarna weer naar het zuiden vliegen, want Max familie woont vlak bij Cali in de provincie Valle de Cauca. Vanaf dit goede nieuws is alles in een stroomversnelling gekomen. Positieve indrukken stapelden zich op in de volgende dagen. Gyna voegde zich in Bogota ook weer bij ons en vertelde ons alles wat ze te weten was gekomen. Max had niet een maar twee zusjes, Mayra van 14 en Natalia van 8! Een Colombiaanse oom van Max, waarbij Max’ moeder als kind was opgegroeid kwam halsoverkop naar Bogota gereisd om Max te ontmoeten, zijn vrouw reisde ondertussen 12 uur met een bus naar Max’ moeder. De ontmoeting met de oom was warm en hartelijk. Dat wij een heel klein mondje Spaans spreken en Max zich na anderhalf jaar intensieve spaanse lessen goed kon redden, kwam goed uit, want we hadden natuuurlijk heel wat te vragen. En natuurlijk waren Diego en Gyna er om voor ons te vertalen. De volgende dag reisden we naar het zuiden en overnachtten daar in een hotel. Van slapen kwam heel weinig, want de volgende dag zou de grote dag zijn. Na een ontbijt waarbij Max geen hap door zijn keel kon krijgen stapten we in twee taxis en reden naar het adres wat we hadden gekregen.

Een verslag als dit schrijven is eigenlijk onmogelijk, de emoties die we beleefden zijn met geen pen te beschrijven, evenmin als alle indrukken die we hebben opgedaan. Toen we aankwamen bij het adres en Max en zijn moeder elkaar in de armen vlogen en minuten lang elkaar snikkend vasthielden, hadden we alleen maar oog voor hen en zagen niet meteen dat het hele huis versierd was met slingers en balonnen. Twee tantes en twee beduusde zusjes en wij begroetten elkaar hartelijk terwijl Max en zijn Colombiaanse moeder elkaar bekeken, aanraakten, aaiden en huilden, huilden, huilden. Het duurde misschien wel een half uur of een uur eer we met elkaar konden praten. Arme Diego, die al die dagen al zo hard had moeten werken moest nu hele verhalen over en weer vertalen. Alle vragen die Max en wij hadden gehad konden worden beantwoord en ook zijn teruggevonden moeder had natuurlijk vragen. Was Max niet boos op haar dat hij geadopteerd was, wilden wij, zijn nieuwe ouders haar wel zien, vonden we haar geen slecht mens? Gelukkig konden we haar gerust stellen en kregen we een heel ontspannen contact met iedereen. De taart werd gegeten, cadeautjes die we hadden meegebracht werden uitgepakt en verhalen werden verteld.

Na deze grote dag hadden we nog maar twee dagen te besteden bij deze lieve mensen. Nog meer familie hebben we ontmoet, ooms, tantes, een oude oma. Een hele dag hebben we met zijn allen in het hotel bij het zwembad doorgebracht en een hele dag zijn we met de uitgebreide familie naar de dierentuin in Cali geweest. Genoten hebben we, van elkaar en van de nieuwe indrukken. Max was niet weg te slaan bij zijn zusjes en moeder. We maakten fotos van ze en genoten van de gelijkenissen. En we wisten dat er een einde aan de reis zou komen. De laatste dag in het zuiden hadden we het allemaal te kwaad. Nu hadden Max en zijn familie elkaar net terug en nu moesten ze alweer afscheid nemen. Maar Diego, onze eigen psycholoog, zei ‘Nee, dit is geen afscheid, dit is het begin. Het begin van een heel nieuw leven’. En hij had gelijk. Na nog een dag Bogota en innig afscheid van Diego en Gyna, zijn we intens gelukkig teruggereisd naar huis. Max heeft vanaf de allereerste dan contact gehouden. De telefoonrekeningen zijn daar getuige van. Maar hij had dan ook 18 jaar in te halen! Het contact is warm en hartelijk. Zijn Colombiaanse moeder is verstandig en lief. Ze wil dat Max lang door blijft leren om zo een voorbeeld te zijn voor zijn zusjes. En Max is gek op zijn zusjes. Er wordt hard gewerkt en gespaard en heel snel, waarschijnlijk in februari al, gaat Max terug.

Hoe zou ons avontuur eruit hebben gezien als we Gyna en Diego niet hadden gevonden? We waren zowiezo naar Colombia gegaan en, ondernemend als we zijn, hadden daar wel een hele reis ondernomen. We zouden officieele instanties hebben gezocht en de pleegvader hebben gevonden, maar nooit zouden we Max’ moeder hebben kunnen vinden. We zouden al heel snel op een dood spoor zijn gekomen. Maar dat we familie hebben gevonden dat is niet het enige waar we Gyna en Diego dankbaar voor zijn, hoewel dat natuurlijk wel het belangrijkste is. We zijn vooral ook ontzettend dankbaar voor de deskundigheid, het psychologisch inzicht, de vriendschap en de intense begeleiding. Deze mensen geven zoveel van zichzelf. Veel meer dan je zou durven vragen. Ook, onbetaalde, nazorg bieden ze. Diego en Gyna hebben allebei nog met Max ge-emaild en hem adviezen gegeven en belangstelling getoond.

We zullen ze nooit genoeg kunnen bedanken!

hilbroere@hotmail.com